Postcards Review

Sommige spellen nemen je mee naar verre werelden vol fantasie. Postcards doet iets anders. Dit spel nodigt je uit om op de fiets te stappen en Frankrijk te doorkruisen, van regio naar regio, op zoek naar mooie plekken en tastbare herinneringen. Je zet kampjes op, verzamelt ansichtkaarten en plakt zorgvuldig je postzegels voordat je jouw reiservaringen naar huis verstuurt.

Maar onder die zomerse sfeer schuilt natuurlijk ook een spel. Hoe soepel fietst het mechanisme? Voelt het als een ontspannen vakantie of moet je toch scherp plannen om voor te blijven? In deze review neem ik je mee op reis en ontdek je of Postcards meer is dan alleen een charmante ansichtkaart.

Fietsend door Frankrijk, herinneringen in je fietstas

In Postcards stap je op de fiets en trek je dwars door Frankrijk, van regio naar regio, op zoek naar mooie plekken en tastbare herinneringen. Het spel ademt vakantie. De dromerige illustratie op het deksel van de doos brengt je gelijk in de juiste sfeer, een fietser langs het water met in de verte de Mont Saint-Michel. Je doorkruist in dit spel 13 regio’s, verzamelt ansichtkaarten, zet kampementen op en spaart postzegels om je souvenirs naar huis te sturen. Dat is niet zomaar een sausje over een mechaniek heen, maar echt het hart van het spel.

Wat ik sterk vind, is hoe consequent dat thema wordt doorvertaald naar wat je aan tafel doet. Je verplaatst je fiets letterlijk over een kaart van Frankrijk, waarbij je alleen naar aangrenzende regio’s mag rijden. Dat voelt logisch: je maakt een echte rondreis, geen teleportatie. Iedere regio heeft eigen kampeerplekken en ansichtkaarten met een regiocode. Ben je in de juiste streek én heb je voldoende postzegels geplakt, dan mag je de kaart versturen. Het moment waarop je een kaart omdraait en de illustratie zichtbaar wordt, voelt echt als: deze herinnering is verzonden.

Ook het kamperen is thematisch slim verwerkt. Wanneer je een kamp opzet in een regio, kun je een souvenir plaatsen op een bijpassende plek op je ansichtkaart. Dat levert direct een effect op: alsof je ter plekke iets meemaakt dat je reis verrijkt. Sommige cadeaus die je krijgt na het versturen van een kaart – zoals een routekaart, auto of wandelgids – geven je extra bewegingsvrijheid of helpen je aan nieuwe kaarten. Het zijn geen abstracte bonussen, maar concrete reisgerelateerde hulpmiddelen. Zelfs de einddoelen via je persoonlijke reisroute versterken dat idee: jij hebt blijkbaar vooraf al bepaalde regio’s op je bucketlist gezet.

Als speler ben je dus continu bezig met het plannen van je route, het verzamelen van herinneringen en het kiezen wanneer je iets “naar huis” stuurt. Dat maakt Postcards thematisch coherent: je acties voelen zelden losgekoppeld van het verhaal dat het spel vertelt. Je bent geen punten aan het optimaliseren, je bent een reiziger die keuzes maakt. En precies daardoor krijgt dit familiespel net wat meer charme dan je op basis van de eenvoudige regels misschien zou verwachten.

Een tafel vol vakantiesferen

Op tafel ligt een grote kaart van Frankrijk, opgedeeld in 13 regio’s. De kleuren zijn subtiel verschillend, waardoor het overzichtelijk blijft zonder schreeuwerig te worden. Campings, symbolen en regio-aanduidingen zijn duidelijk zichtbaar. Terwijl je speelt, zie je de kaart langzaam veranderen: hier en daar verschijnen tentjes van spelers, fietsen verplaatsen zich van streek naar streek. Je reis krijgt letterlijk vorm op het bord.

De ansichtkaarten zijn misschien wel het mooiste onderdeel van het spel. Elke kaart toont een sfeervolle illustratie van een specifieke plek, van natuurgebieden tot charmante steden. In eerste instantie zie je vooral de functionele kant met vakjes voor postzegels, maar zodra je een kaart verstuurt en omdraait, verschijnt de volledige illustratie. Dat kleine moment van onthulling voelt bevredigend. Alsof je een herinnering echt afrondt.

De reiskaarten en cadeaukaarten zijn strak en helder vormgegeven, met duidelijke iconen die snel intuïtief worden. De souvenirs – zoals sneeuwbollen of sleutelhangers – zijn niet alleen puntenbronnen, maar zien er ook echt uit als vakantieaankopen. De postzegel- en souvenirtokens zijn stevig en prettig hanteerbaar, en het kleine fiets-pionnetje dat over de kaart beweegt, maakt het thematische plaatje compleet.

Wat vooral sterk is, is de eenheid in stijl. Alles klopt bij elkaar. De kleuren, illustraties en symbolen vertellen samen één verhaal: jij bent op reis. Leg je dit spel op tafel, dan voelt het niet alleen als een mechanische puzzel, maar als een kleine vakantie-ervaring. En dat nodigt uit om nog een rondje te maken.

Spelmateriaal van Postcards

• 1 centraal speelbord (kaart van Frankrijk met 13 regio’s)
• 13 Routekaarten
• 52 Ansichtkaarten
• 72 Reiskaarten
• 25 Cadeaukaarten
• 60 dubbelzijdige Postzegel-/Souvenirtokens
• 4 Bewegingsfiches
• 1 Startspelerfiche
• 1 Eindspelbonusfiche

Per speler

• 1 spelersbord (zijde A of B)
• 1 Fietspion
• 1 Scoremarker
• 13 Kampfiches (tentjes) in spelerskleur

Spelopzet stap voor stap

Voorbereiding van het speelbord

• Leg het centrale speelbord in het midden van de tafel.
• Schud de Cadeaukaarten en leg deze gedekt op de daarvoor bestemde plek. Draai 3 cadeaukaarten open en leg ze naast de stapel.
• Schud de Reiskaarten en leg deze gedekt neer. Draai 5 reiskaarten open naast de stapel.
• Leg alle Postzegel-/Souvenirtokens als algemene voorraad klaar op het bord.
• Schud de Ansichtkaarten en leg ze met de illustratiezijde omhoog als trekstapel boven het bord. Draai daarnaast 3 ansichtkaarten open en leg ze naast de stapel.
• Leg de Bewegingsfiches en de Eindspelbonusfiche onderaan het speelbord.

Voorbereiding per speler

• Neem een spelersbord en leg de 13 Kampfiches van jouw kleur erop.
• Zet je scoremarker op veld 0 van het scorespoor.
• Schud de Routekaarten en geef iedere speler er 1.
• Plaats je fietspion in de regio die linksboven op jouw routekaart staat aangegeven.
• Trek 5 reiskaarten als starthand.
• Trek 1 willekeurige ansichtkaart en leg deze met de niet-geïllustreerde zijde omhoog voor je neer.

Daarna kan het spel beginnen.

Hoe speel je Postcards?

In Postcards maak je een rondreis door Frankrijk. Tijdens je beurt speel je altijd drie reiskaarten uit je hand. Met elke kaart kies je: óf je voert de bijbehorende actie uit, óf je gebruikt de kaart om een postzegel te plakken.

Er zijn drie mogelijke acties. Met een beweging verplaats je je fietspion naar een aangrenzende regio. Met een ansichtkaartactie neem je een nieuwe ansichtkaart uit het aanbod. Met een kampactie plaats je een kampfiche in de regio waar je staat, wat je eventueel een souvenir en een direct effect oplevert.

Kies je ervoor om een kaart als postzegel te gebruiken, dan leg je een postzegeltoken op een bijpassend vakje op één van je ansichtkaarten.

Zodra een ansichtkaart volledig van postzegels is voorzien én jij je in de juiste regio bevindt, mag je die kaart versturen. Dat levert direct punten op én een cadeaukaart met een extra effect of eindspelbonus. Daarna vul je je hand weer aan tot vijf reiskaarten en is de volgende speler aan de beurt.

Het spel eindigt zodra iemand zijn vierde ansichtkaart verstuurt. Daarna wordt de ronde uitgespeeld en volgt de eindtelling, waarbij ook je routekaart, cadeaukaarten en onverstuurde ansichtkaarten nog punten kunnen opleveren.

Dit is de beknopte kern van het spelverloop. De volledige en gedetailleerde uitleg – inclusief alle effecten en uitzonderingen – lees je uiteraard terug in de officiële spelregels. Of bekijk de video met speluitleg hieronder.

Licht tactisch plannen met een vleugje reislust

Wat mij in Postcards vooral opvalt, is hoe toegankelijk het spel aanvoelt, terwijl er onder de oppervlakte toch meer keuzes zitten dan je in eerste instantie denkt. Elke beurt speel je drie reiskaarten, en juist in die beperking zit de tactiek. Ga je bewegen om op tijd in de juiste regio te staan? Kies je voor een kamp om een effect te activeren? Of plak je eindelijk die laatste postzegel zodat je een kaart kunt versturen? Je bent voortdurend kleine optimalisaties aan het maken. Geen zware breinbreker, maar wel genoeg om bewust te plannen.

Geluk speelt zeker een rol. Je hand met reiskaarten, het aanbod van ansichtkaarten en de openliggende cadeaukaarten bepalen mede wat er mogelijk is. Soms vallen puzzelstukjes precies goed, soms moet je improviseren. Toch voelt het zelden frustrerend, omdat je bijna altijd meerdere zinvolle opties hebt. Het geluk stuurt je reis een bepaalde kant op, maar jij bepaalt hoe je ermee omgaat.

Bluf speelt nauwelijks een rol. Postcards is geen psychologisch spel waarin je elkaar probeert te misleiden. De spanning zit meer in timing en positionering dan in verborgen informatie. Wat je wél merkt, is subtiele interactie. Je kunt elkaar niet direct dwarsbomen, maar je deelt wel het aanbod van ansichtkaarten en cadeaukaarten. Zie je dat een ander speler in Bretagne staat en bijna een kaart kan versturen? Dan kan het slim zijn om nét die interessante ansichtkaart voor zijn neus weg te pakken. Ook de campings op het bord zijn beperkt beschikbaar, waardoor regio’s langzaam “vollopen”. Dat geeft een lichte vorm van competitie zonder dat het gemeen wordt.

De betrokkenheid blijft hoog, juist omdat beurten relatief vlot gaan en je steeds nieuwsgierig bent wat er in het open aanbod verschijnt. Bovendien zie je letterlijk hoe ieders reis zich ontwikkelt: tentjes verschijnen op de kaart, verstuurde ansichtkaarten worden omgedraaid, cadeaukaarten stapelen zich op. Dat visuele aspect helpt om aangehaakt te blijven.

Wat betreft herspeelbaarheid zit het spel prettig in elkaar. De variabele routekaarten zorgen ervoor dat je elke keer andere regio’s wilt bezoeken. Het wisselende kaartaanbod en de verschillende combinaties van cadeaukaarten geven elke partij een andere dynamiek. Het is geen spel dat zichzelf radicaal anders speelt bij ieder potje, maar wel eentje waarbij je steeds nét een andere reis uitstippelt.

Alles bij elkaar is Postcards een licht tactisch familiespel met een vriendelijke vorm van interactie. Je bent vooral met je eigen route bezig, maar nooit volledig in je eigen bubbel. En precies dat maakt het een ontspannen, maar toch betrokken speelervaring.

Voor wie is Postcards bedoeld?

Postcards voelt in de eerste plaats als een familiespel voor spelers die houden van overzicht, sfeer en toegankelijke keuzes. Als jij graag een spel op tafel legt dat je in tien minuten kunt uitleggen, maar waar toch genoeg in te plannen valt om het interessant te houden, dan zit je hier goed. Het thema spreekt bovendien een breed publiek aan. De reis door Frankrijk, het verzamelen van ansichtkaarten en het opbouwen van je eigen route maken het aantrekkelijk voor zowel gelegenheidsspelers als iets meer ervaren spelers die zin hebben in iets luchtigers tussen zwaardere titels door.

Met jongere spelers werkt het ook prettig, juist omdat de acties duidelijk en visueel ondersteund zijn. Je ziet waar je fiets staat, je ziet hoeveel postzegels je nog nodig hebt en je ziet letterlijk waar nog plek is om te kamperen. Dat maakt het spel tastbaar en begrijpelijk. Tegelijkertijd zit er genoeg planning in om ook als volwassene betrokken te blijven.

Voor fanatieke veelspelers die houden van diepe strategie, harde confrontatie of complexe engine-building is Postcards waarschijnlijk wat te vriendelijk. De interactie is subtiel en indirect, en het geluk in het kaartaanbod speelt een zichtbare rol. Zoek je een spel waarin je elkaar echt kunt ontregelen of waarin elke zet zwaar doorweegt op lange termijn, dan voelt dit misschien te licht.

Wat betreft spelersaantal komt het spel naar mijn idee het beste tot zijn recht met drie of vier spelers. Met z’n tweeën is het nog steeds een fijne puzzel, maar voelt het bord wat ruimer en is de competitie om kaarten en campings minder scherp. Met drie of vier ontstaat er net wat meer spanning in het gedeelde aanbod en zie je de kaart van Frankrijk sneller vollopen. Dat geeft het spel meer dynamiek zonder dat het traag wordt.

Speel je liever alleen, dan is er ook een solomodus waarin je het opneemt tegen een geautomatiseerde tegenstander. Die volgt vaste prioriteiten op basis van een eigen routekaart en zorgt ervoor dat het kaartaanbod en de campings onder druk blijven staan. Het voelt niet als een compleet andere ervaring, maar wel als een volwaardige puzzel waarin je efficiënt moet plannen om bij te blijven. Voor solospelers is het dus geen bijzaak, maar een serieuze extra speeloptie.

Kortom, Postcards is ideaal voor gezinnen, gemengde groepen en spelers die houden van een thematisch, toegankelijk spel met lichte tactiek. Het is minder geschikt voor wie een zware strategische uitdaging zoekt, maar perfect als je samen een ontspannen, competitieve fietstocht wilt maken.

Waar kun je Postcards mee vergelijken?

Om je een beter beeld te geven: Postcards zit qua gevoel ergens tussen een toegankelijk verzamelspel en een lichte routepuzzel in. Denk bijvoorbeeld aan het kaartmanagement en set collection van Ticket to Ride, maar dan zonder vaste routes of grote blokkades. Je beweegt ook hier over een kaart en bent bezig met positionering, alleen draait het minder om het claimen van verbindingen en meer om timing en efficiënt plannen.

Het verzamelen en versturen van ansichtkaarten doet weer denken aan het sets sparen in Sushi Go!. Je kijkt voortdurend naar wat beschikbaar is, wat bij jouw plannen past en wat je misschien beter zelf kunt pakken voordat iemand anders ermee vandoor gaat. Alleen gebeurt dat hier in een rustiger tempo en met meer ruimtelijk inzicht door het speelbord.

Ook zit er een vleugje van het toegankelijke engine-gevoel in dat je kent van Wingspan, maar dan sterk vereenvoudigd. De cadeaukaarten die je verdient geven kleine extra’s en eindspelbonussen, waardoor je langzaam iets opbouwt. Verwacht echter geen complexe kettingreacties; het blijft overzichtelijk en vriendelijk.

Als je dus houdt van spellen waarin je rustig je eigen plan uitstippelt, met lichte concurrentie om gedeelde elementen en een duidelijk thema dat overal in terugkomt, dan geeft die combinatie je een aardig beeld van wat Postcards ongeveer biedt. Het is geen zwaar strategisch duel, maar een toegankelijke, tactische reis met herkenbare spelelementen.

Conclusie

Postcards is een toegankelijk, licht tactisch bordspel dat je meeneemt op een ontspannen fietstocht door Frankrijk. Het combineert eenvoudig kaartmanagement met positionering op de kaart en een vleugje set collection, zonder ooit ingewikkeld of zwaar te worden. Je plant je route, spaart postzegels, zet kampjes op en kiest zorgvuldig wanneer je een ansichtkaart verstuurt. Dat alles in een warme, sfeervolle vormgeving die het thema overtuigend draagt.

Verwacht geen harde confrontatie tussen spelers of diepgravende strategie. De interactie is vriendelijk en indirect, en het geluk in het kaartaanbod speelt zichtbaar mee. Maar juist daardoor blijft het spel luchtig en toegankelijk, terwijl er genoeg keuzes zijn om betrokken te blijven.

Voor de ware francofiel is dit eigenlijk een no-brainer. Maar ook als jij warme gevoelens koestert bij zomervakanties in Frankrijk — campings, regionale uitstapjes, souvenirs in kleine winkeltjes — dan raakt Postcards precies de juiste snaar. Het voelt als een kleine vakantie in spelvorm. En soms is dat precies wat je zoekt.