Stel je voor dat je oog in oog staat met de verlaten nesten van een legendarische feniks. Overal om je heen liggen glinsterende schatten te wachten tot iemand dapper genoeg is om ze te grijpen. In Schatten van de Phoenix krijg jij precies die kans. Terwijl jij en je medespelers je uitrusting verzamelen en elkaar scherp in de gaten houden, ontstaat er een spannende strijd om de meest waardevolle buit. In deze review neem ik je mee door het thema, de spelervaring en de vraag of deze race naar de schat past bij jouw spelgroep.
Een legendarische zoektocht naar de schat van de feniks
Volgens oude legendes bewaart een vurige feniks onvoorstelbare rijkdommen. Precies op het moment dat het majestueuze wezen zijn nest heeft verlaten, grijp jij je kans. De spelregels schetsen dit verhaal helder: de feniks is weg, de nesten liggen open en jij probeert samen met je medespelers zo veel mogelijk kostbare schatten te bemachtigen voordat hij terugkeert.
Tijdens het spelen voelt elke keuze alsof je steeds dichter bij die verborgen schatkamer komt. Rond elk nest leg je uitrustingskaarten neer die laten zien dat je jouw eigen groep avonturiers samenstelt. De kaarten vormen sets en combinaties die moeten passen bij jouw tactiek en die bepalen hoe succesvol je raid op het nest wordt. Dat past goed bij het idee dat alleen de best voorbereide schatzoekers met de grootste buit thuis komen.
De drie feniksnesten in het midden van de tafel zorgen voor de kern van de thematische ervaring. Ze liggen als kleine eilanden voor je, gevuld met grote en kleine schatten die je kunt winnen door goed te timen, slimme combinaties te maken en je tegenstanders te slim af te zijn. De schatfiches, variërend van kleine buit tot goudstukken van waarde tien, versterken het gevoel dat je bezig bent met een rooftocht.
Ook de manier waarop de schatten worden verdeeld draagt bij aan het verhaal. De speler met de sterkste set uitrusting mag als eerste kiezen uit de buit. Soms ga je zelfs met lege handen naar huis, omdat iemand anders beter voorbereid was of net op tijd een hogere combinatie wist te leggen. Zo voelt het alsof je concurrerende schatzoekers om je heen hebt die op hetzelfde moment toeslaan.
Het spel vraagt je niet om je in een diep verhaal te verliezen, maar gebruikt het thema om elke handeling logisch en sfeervol te maken. Je voelt de strijd om de magische nesten, de aantrekkingskracht van de schatten en de spanning van het kiezen van het perfecte moment om toe te slaan.
Hoe ziet het spel eruit?
Wanneer je Schatten van de Phoenix uit de doos haalt, valt meteen op hoe kleurrijk en overzichtelijk alles is vormgegeven. De illustraties hebben een lichte, vriendelijke stijl die past bij het avontuurlijke thema. De drie feniksnesten vormen het hart van het spel en liggen als kleine, zeshoekige eilandjes op tafel. Ze zijn rijk gedetailleerd: je ziet glinsterende schatten, houtstructuren en kleine visuele hints die je het gevoel geven dat je op een mythische plek staat te schrapen naar goud .
De schatfiches springen er meteen uit. Ze zijn klein, zeshhoekig en hebben opvallende kleuren. Elke fiche heeft een duidelijke waarde die in grote cijfers is weergegeven, waardoor je snel ziet wat er te halen valt. De combinatie van goudtinten en contrasterende kleuren maakt de tafel visueel levendig zonder rommelig te worden.
De uitrustingskaarten zijn misschien wel het meest speelse onderdeel. Elke kaart heeft een heldere kleur, een duidelijk nummer en een eenvoudige maar sfeervolle illustratie. De vormgeving is strak, functioneel en goed leesbaar, wat belangrijk is omdat je tijdens het spelen voortdurend naar combinaties kijkt .
Ook de gildenkaarten verdienen een kleine vermelding. Ze tonen niet alleen jouw gilde, maar laten ook precies zien aan welke zijde van elk nest jij jouw kaarten mag leggen. De pictogrammen zijn groot genoeg om tijdens het spelen geen enkele twijfel te laten bestaan.
Tot slot is er nog het startspelerfiguur, dat simpel maar opvallend vormgegeven is en precies doet wat het moet doen: duidelijk laten zien wie mag beginnen. Alles samen zorgt ervoor dat het spel er toegankelijk, kleurrijk en uitnodigend uitziet.
Wat zit er in de doos?
Schatten van de Phoenix bestaat uit de volgende spelmaterialen:
- 3 feniksnesten (grote, zeshoekige tegels)
- 69 uitrustingskaarten
- In vijf kleuren: rood, blauw, geel, groen en paars
- Waarden 2 tot en met 7
- Per kleur twee exemplaren van de waarden 2–6 en één exemplaar van 7
- Wild kaarten met waarde 2 en 3 (twee per type)
- 39 schatfiches
- 36 kleine schatten (waarde 2 t/m 10)
- 3 grote schatten (waarde 10)
- 6 gildenkaarten
- 1 startspelerfiche
- Spelregels
Hoe zet je het spel op?
De opzet gaat eenvoudig en is binnen een minuut gedaan. Volg de stappen hieronder:
- Leg de drie feniksnesten in het midden van de tafel.
Zorg dat ze allemaal in dezelfde richting liggen, zodat de symbolen kloppen. - Laat ruimte vrij rondom elk nest.
Spelers moeten aan iedere zijde kaarten kunnen aanleggen. - Iedere speler kiest een gildekaart.
Deze kaart geeft aan aan welke rand van elk nest jij je kaarten mag leggen.
Leg de resterende gildekaarten terug in de doos. - Verdeel de kleine schatfiches.
- Leg in elk klein nest één fiche minder dan het aantal spelers.
- Bij zes spelers leg je vier kleine fiches per nest.
- Leg één grote schatfiche (waarde 10) in het grote nest.
- Schud alle uitrustingskaarten.
Deel vijf kaarten per speler.
De rest vormt de trekstapel. - Draai de bovenste kaart van de trekstapel open en leg deze naast de stapel als open aflegstapel.
- Geef het startspelerfiche aan de speler die “het beste kan sluipen”.
- Je bent klaar om te beginnen.
Hoe speel je Schatten van de Phoenix?
In Schatten van de Phoenix probeer je per nest de hoogste kaartcombinatie te maken zodat jij als eerste een schat mag kiezen. Het spel wordt gespeeld over drie rondes en elke ronde volg je dezelfde structuur. Hieronder vind je een beknopt overzicht van de regels, gebaseerd op de speluitleg in het document dat je hebt geüpload.
Verloop van een ronde
- Speelbeurt
- Je speelt één kaart uit je hand naast een van de drie feniksnesten.
- Je legt de kaart altijd aan jouw toegewezen zijde van het nest, zoals aangegeven op je gildekaart.
- Per zijde mogen uiteindelijk twee kaarten liggen.
- Kaart trekken
- Na het spelen neem je een nieuwe kaart.
- Je kiest of je de bovenste kaart van de trekstapel neemt of de open kaart naast de stapel.
- Wanneer je de open kaart pakt, draai je een nieuwe kaart om voor de volgende speler.
- Doorgaan tot alle kaarten liggen
- De ronde gaat door tot iedere speler twee kaarten heeft geplaatst bij elk nest.
- Uiteindelijk liggen er per speler zes kaarten op tafel, verdeeld over de drie nesten.
Combinaties beoordelen
Wanneer alle kaarten liggen, worden de schatten verdeeld.
- Per nest kijkt iedereen naar zijn twee kaarten en vormt daarmee een combinatie.
- De waarde van die combinatie wordt bepaald door kleur en nummer.
- Identieke kleuren en identieke nummers zijn het meest waardevol.
- Wild kaarten kunnen daarbij helpen.
(In de spelregels staat een overzichtelijke tabel van alle combinaties.)
Schatten kiezen
- De speler met de hoogste combinatie bij het nest kiest als eerste een schatfiche uit dat nest.
- Daarna kiest de speler met de op een na hoogste waarde, enzovoort.
- Bij een gelijke waarde krijgt de speler die het dichtst na de startspeler komt voorrang.
- Het grote nest bevat één schat van tien punten. Wie deze kiest, wordt in de volgende ronde startspeler.
Einde van een ronde
- Alle gespeelde kaarten worden afgelegd.
- Je houdt de kaarten in je hand voor de volgende ronde.
- De schatten die je hebt gepakt bewaar je gesloten voor je.
- De nesten worden opnieuw gevuld met schatfiches.
Einde van het spel
Na de derde ronde tel je al je verzamelde schatten op.
De speler met de hoogste totale waarde wint en wordt toegevoegd aan de legende van de feniks.
Dit is een beknopte uitleg. De volledige en uitgebreide spelregels zijn terug te lezen in het officiële regelboek dat bij het spel zit.
Hoe speelt Schatten van de Phoenix eigenlijk?
Tijdens het spelen van Schatten van de Phoenix merk je al snel dat het spel draait om het maken van tactische keuzes met beperkte informatie. Je probeert steeds in te schatten waar jouw kaarten het meest opleveren, terwijl je medespelers precies hetzelfde doen aan hun eigen zijde van de nesten. Die constante spanning tussen plannen en reageren zorgt ervoor dat je betrokken blijft tot het laatste moment.
Tactiek en geluk
Het spel bevat een gezonde mix van tactiek en geluk. Je bepaalt zelf waar je kaarten neerlegt en welke combinaties je probeert te maken. Dat geeft je genoeg ruimte om te plannen en vooruit te denken. Tegelijkertijd ben je afhankelijk van de kaarten die je trekt. Soms krijg je precies wat je nodig hebt en soms kom je in situaties waarin je moet improviseren. Die onvoorspelbaarheid zorgt ervoor dat geen enkele ronde hetzelfde voelt, maar maakt het spel nooit volledig willekeurig. Je beslissingen blijven altijd belangrijk.
Bluf en elkaar hinderen
Hoewel het geen blufspel is in klassieke zin, speelt timing wel degelijk een rol. Je ziet welke schatten in een nest liggen en je ziet ook precies welke kaart je tegenstanders neerleggen. Daardoor ontstaat er een subtiel spel van inschatten, afwegen en af en toe hopen dat iemand anders op de verkeerde plek investeert. Je kunt elkaar niet rechtstreeks aanvallen, maar je kunt wel dezelfde nestwaarde najagen en zo iemand net uit de schatten drukken. Dat geeft het spel een indirecte vorm van elkaar hinderen die licht, toegankelijk en toch spannend is.
Interactie tussen spelers
De interactie is verrassend hoog, vooral doordat iedereen op dezelfde drie nesten speelt. Je houdt voortdurend in de gaten wat je tegenstanders doen en welke combinaties ze proberen te maken. Je bent dus nooit alleen met je eigen kaarten bezig. Elke kaart die je neerlegt, heeft invloed op de rest van de tafel. Die gedeelde speelruimte zorgt ervoor dat je steeds met elkaar verweven blijft, ook al speel je je kaarten individueel.
Herspeelbaarheid
De herspeelbaarheid is goed. De volgorde van de kaarten en de wisselende schatten maken elke ronde anders. Daarbij komt dat je steeds opnieuw moet inspelen op wat de rest van de tafel doet. Het spel ontwikkelt zich nooit op dezelfde manier en er is altijd een moment waarop het onverwacht anders loopt dan je dacht. De drie rondes zijn bovendien kort genoeg om je meteen nog een potje te willen doen.
Betrokkenheid
Doordat je voortdurend moet reageren op de keuzes van anderen, blijf je automatisch bij het spel betrokken. Er zitten weinig dode momenten in een ronde. Je denkt actief mee, ook als jij niet aan de beurt bent, omdat je mogelijk je plannen moet bijstellen zodra er een nieuwe kaart verschijnt. Dat tempo, gecombineerd met de korte rondes, zorgt ervoor dat iedereen bij het spel blijft tot het laatste schatfiche is verdeeld.
Voor wie is Schatten van de Phoenix geschikt?
Schatten van de Phoenix is in de eerste plaats een spel voor groepen die houden van snelle keuzes, lichte spanning en een vleugje tactiek zonder dat het spel te ingewikkeld wordt. Als je graag puzzelt met kaartcombinaties en het leuk vindt om anderen net een stap voor te zijn, dan zit je hier goed. Het spel legt de nadruk op inschatten, reageren en op het juiste moment toeslaan, wat het aantrekkelijk maakt voor zowel gezinnen als vriendengroepen die een toegankelijk maar toch scherp spel willen spelen.
Het spel werkt ook goed voor spelers die houden van snelle rondes. Elke ronde is kort, waardoor je nooit lang hoeft te wachten voordat je weer iets mag doen. Daardoor blijft het tempo hoog en blijft iedereen betrokken. Het spel vraagt voldoende aandacht om interessant te blijven, maar nooit zoveel dat het zwaar wordt.
Voor spelers die houden van diepe strategie of volledige controle over hun beurt is dit spel minder geschikt. De invloed van geluksfactoren, zoals welke kaarten je trekt, speelt een zichtbare rol. Je zult soms moeten improviseren of genoegen moeten nemen met een minder perfecte combinatie. Dat hoort bij de charme van het spel, maar niet iedereen zal dat waarderen. Ook spelers die op zoek zijn naar directe confrontatie of stevige blufmomenten kunnen hier beter een ander spel voor kiezen. Schatten van de Phoenix is competitief, maar op een vriendelijke, indirecte manier.
Wat is het beste aantal spelers?
Hoewel het spel officieel geschikt is voor twee tot zes spelers, komt het het beste tot zijn recht met drie of vier spelers. Bij dit aantal heb je voldoende concurrentie rond de nesten, zonder dat het chaotisch wordt. Je ziet meer variatie in combinaties, er ontstaat meer spanning bij het verdelen van de schatten en je hebt genoeg ruimte om tactisch te reageren op anderen.
Met twee spelers wordt het spel overzichtelijker en minder interactief. Dat maakt het nog steeds speelbaar, maar het mist wat van de levendigheid die het spel juist leuk maakt. Aan de andere kant zorgt een spel met vijf of zes spelers voor meer drukte en meer competitie bij de nesten. Dat kan vermakelijk zijn, maar het maakt het spel ook wat minder voorspelbaar en minder controleerbaar. Het tempo blijft gelukkig hoog, waardoor ook grotere groepen lekker door kunnen spelen.
Conclusie
Schatten van de Phoenix is een toegankelijk en vlot kaartspel dat draait om slim combineren, goed timen en elkaar net genoeg in de weg zitten om de beste buit binnen te halen. Door de korte rondes en het hoge tempo blijf je voortdurend betrokken bij wat er op tafel gebeurt. Het spel heeft precies genoeg tactische keuzes om interessant te blijven, zonder dat het zwaar wordt of veel uitleg nodig heeft. De mix van planning en een beetje geluk zorgt ervoor dat elke ronde anders verloopt en dat het spel uitnodigt om het direct nog een keer te spelen.
Als je op zoek bent naar een luchtig, competitief spel dat eenvoudig op tafel ligt en met verschillende groepen goed werkt, dan is Schatten van de Phoenix een leuke keuze. Het is geen diep strategisch spel, maar juist een energieke en kleurrijke strijd om de felbegeerde schatten van de feniks.
