Kyoto bij zonsondergang. Smalle straatjes, lantaarns die zachtjes oplichten en vrouwen in prachtige kimonos die voorbijglijden. Als fotograaf wil je dat moment vastleggen, maar je bent niet de enige. In Kimono Memories strijden twee spelers om de mooiste foto’s, elk op zoek naar de perfecte combinatie van patronen en kleuren.
In deze review ontdek je hoe dat speelt, voor wie dit spel het beste werkt en of het meer is dan alleen een mooi plaatje.
Door de straten van Kyoto
Stel je voor, je wandelt door de smalle straatjes van Kyoto, camera in de aanslag, terwijl vrouwen in prachtige kimonos voorbijglijden in het gouden avondlicht. Dat is precies de sfeer die Kimono Memories probeert op te roepen. Als ambitieuze fotograaf probeer je de mooiste kimono’s te vereeuwigen, maar je tegenstander wil precies hetzelfde. Want de beste shot? Die kan maar door één iemand genomen worden.
Het thema zit er mooi doorheen geweven. Je beweegt een fotografenpion rondom een centraal speelbord, snijdt kaarten “weg” alsof je ze fotografeert, en bouwt zo een eigen fotoalbum op. Dat album is niet louter decoratief: het is je scoresysteem, je strategie, en tegelijk een kleine kunstgalerij op tafel.
En over kunst gesproken: Kimono Memories ziet er schitterend uit. De illustraties van Maisherly Chan ademen een warme, Japanse anime-esthetiek die meteen de toon zet. De kimono’s op de kaarten zijn kleurrijk en gedetailleerd, elk met unieke patronen die ook spelkundig een rol spelen. Het is een van die spellen waarbij je even stilstaat bij een kaart voordat je hem in je album legt.
De componenten zijn verzorgd. Je speelt met 30 kimonokaarten, onderverdeeld in 25 schoonheidskaarten en 5 attributenkaarten, aangevuld met kleurrijke patroonfiches in vijf kleuren, kattenfiches en puntentegels. De houten fotografenpion en de patroonscoringsmarkeringen geven het geheel een fijn, tastbaar gevoel. Bijzonder leuk detail: elke speler start met een startkaart die zijn eigen kant van het bord aangeeft, en bouwt van daaruit laag voor laag zijn fotoalbum op. Dat album groeit organisch tijdens het spel, en er zit iets bevredigends in hoe kaarten gelaagd over elkaar worden gelegd.
Spelmateriaal
Het spel bestaat uit de volgende onderdelen:
- 1 speelbord
- 30 kimono-kaarten
- 25 schoonheidskaarten
- 5 attributenkaarten
- 2 startkaarten
- 30 patroonfiches (in 5 kleuren, elk 6 stuks)
- 7 katfiches
- 1 startspelerfiche
- 1 fotograaf-figuur
- 5 scorefiches
- 5 scorestenen
Opzet van het spel
Zo zet je Kimono Memories stap voor stap klaar:
- Leg het speelbord in het midden van de tafel
- Plaats de scorefiches op de bijbehorende gekleurde vakjes op het bord
- Schud de kimono-kaarten en leg ze als gedekte stapel neer
- Leg rondom het bord op elke kaartpositie één open kimono-kaart
- Trek twee extra kaarten en leg deze naast de stapel als open aanbod
- Zet de fotograaf tussen twee kaarten op het bord, op de aangegeven startpositie
- Leg de patroonfiches, katfiches en scorestenen klaar naast het speelbord
- Elke speler neemt een startkaart en legt deze open voor zich neer als begin van zijn album
- Bepaal wie als laatste een foto heeft gemaakt; die speler krijgt de startspelerfiche en begint
Hoe speel je Kimono Memories?
Tijdens Kimono Memories probeer je de mooiste fotoverzameling samen te stellen door slim kaarten te kiezen en deze in je persoonlijke album te leggen. Een beurt verloopt altijd volgens dezelfde structuur.
- Neem een foto
Je verplaatst de fotograaf over het bord (1 tot 3 kaarten ver) en kiest de kaart waar je eindigt. Die kaart neem je. - Voeg de foto toe aan je album
De gekozen kaart leg je in je album. Dat mag naast een bestaande kaart, maar ook deels eroverheen om nieuwe lagen te creëren. Zo bouw je langzaam een visuele collage van kimono’s. - Verdien patronen en punten
Sluiten symbolen op aangrenzende kaarten op elkaar aan? Dan verdien je patroonfiches of katfiches. Deze leveren je punten op en laten je vooruitgaan op het scorebord.
Na je beurt vul je de open plekken weer aan met nieuwe kaarten. Daarna is de volgende speler aan de beurt.
Het spel eindigt wanneer er nog maar 2 kaarten rond het bord liggen. Daarna volgt de eindtelling, waarbij je punten krijgt voor onder andere verzamelde patronen, katfiches, objecten en hoe slim je je kaarten hebt opgebouwd in lagen. De speler met de meeste punten wint.
Dit is de kern van het spel in een notendop. De volledige en gedetailleerde uitleg, inclusief uitzonderingen en extra spelvarianten, kun je terugvinden in de spelregels.
Rustig puzzelen met een scherp randje
Kimono Memories draait vooral om tactisch puzzelen. Je bent continu bezig met het optimaal leggen van je kaarten: welke patronen laat je op elkaar aansluiten, welke overlap levert het meeste op, en wanneer kies je voor direct punten scoren of juist voor een betere opbouw op de lange termijn? Die keuzes zijn betekenisvol, maar nooit zwaar. Het spel blijft toegankelijk, terwijl er onder de oppervlakte genoeg te optimaliseren valt.
Geluk speelt zeker een rol, vooral in welke kaarten beschikbaar zijn en hoe het aanbod zich vernieuwt. Toch is dat zelden frustrerend. Je hebt bijna altijd wel een interessante optie, en het omgaan met wat er ligt maakt het spel levendig. Je past je plannen aan, schakelt snel en probeert het maximale uit het moment te halen.
Bluf is hier nauwelijks aanwezig. Wat je doet ligt grotendeels open op tafel. Maar dat betekent niet dat er geen interactie is. Integendeel, je zit elkaar regelmatig subtiel in de weg. De fotografenpion is immers gedeeld, en elke zet die jij maakt, bepaalt mee waar je tegenstander vandaan kan vertrekken. Net die ene kaart waar jij je zinnen op had, kan zomaar worden weggepakt. Of iemand positioneert de fotografenpion nét zo dat jouw ideale route minder aantrekkelijk wordt. Het is geen hard afpakken, maar eerder zacht duwen en slim timen.
Wat betreft betrokkenheid zit het goed. Beurten volgen elkaar vlot op en omdat het aanbod steeds verandert, blijf je automatisch meekijken. Je denkt al vooruit terwijl anderen spelen: “Als die kaart blijft liggen, dan…” Dat houdt je scherp zonder dat het stressvol wordt.
De herspeelbaarheid zit vooral in de variatie van kaarten en hoe jouw album zich elke keer anders ontwikkelt. Geen enkele collage ziet er hetzelfde uit, en je blijft nieuwe combinaties ontdekken. Bovendien biedt het spel naast de basisversie ook een expertmodus met extra scoringsmechanismen, en zelfs een solospel tegen de virtuele fotografe Fanny, wat het spel een langere adem geeft dan je op het eerste gezicht zou verwachten. Verwacht geen enorme strategische diepgang die na tien potjes compleet anders aanvoelt, maar wel een spel dat je met plezier regelmatig opnieuw op tafel legt.
Voor wie is Kimono Memories?
Kimono Memories is een spel dat zich het best laat omschrijven als een lichtgewicht strategie-spel met een sterke visuele identiteit. Het is niet bedoeld voor wie op zoek is naar zware euro-games met complexe regelsets en eindeloze beslissingsbomen. Maar voor wie houdt van toegankelijke spelletjes met net genoeg tactische diepgang om het interessant te houden, zit hier goed.
Je speelt dit spel met twee spelers. Alles in het ontwerp is daarop afgestemd: de gedeelde fotografenpion, de patroonvergelijking aan het einde en de manier waarop je elkaar subtiel hindert.
Beginnende spelers pakken dit spel zo op. De regels zijn snel uitgelegd en de eerste beurt speelt vanzelf. Ervaren spelers waarderen dan weer de tactische laag die pas echt zichtbaar wordt na een paar potjes, wanneer je leert hoe je de fotografenpion slim inzet en wanneer je welk patroon najaagt.
De Japanse thematiek en de prachtige illustraties maken het spel ook aantrekkelijk voor wie gewoon iets moois op tafel wil leggen. Al moet je er wel van houden dat het er een beetje romantisch en sfeervol aan toegaat. Wie liever tanks laat knallen of draken verslaat, kijkt beter even verder.
Speel je liever alleen? Dan biedt het solospel tegen de virtuele fotografe Fanny een leuke uitdaging, al is dat toch een andere ervaring dan het directe duel waar het spel echt voor gemaakt is.
Een vertrouwd gezicht in een nieuw jasje
Kimono Memories is het derde deel in de Hanamikoji-reeks. Die reeks begon met, zoals de naam al doet vermoeden, Hanamikoji. Geisha’s Road voegde nieuwe lagen toe aan het touwtreksysteem van het origineel en bood een iets doordachtere ervaring.
Kimono Memories gaat een andere richting uit. Het is een zachtere ervaring dan de intriges en het gemanipuleer van zijn voorgangers, al zijn er wel herkenbare trekken te zien. Waar Hanamikoji bekendstaat om zijn scherpe, psychologische directe confrontatie, en Geisha’s Road dat aanvult met verborgen acties en misleiding, is Kimono Memories toegankelijker en minder confronterend van toon.
Wat de spellen verbindt, is meer dan alleen het Japanse jasje. Alle illustraties zijn van de hand van Maisherly Chan, wat de reeks een herkenbare, warme visuele stijl geeft. Ook het trekken-en-duwen om meerdere scoringssporen is een terugkerend element, al werkt het in elk spel net iets anders.
Ken je Hanamikoji of Geisha’s Road al? Dan weet je wat je qua kwaliteit en sfeer mag verwachten. Ben je nieuw in de reeks? Dan is Kimono Memories door zijn toegankelijkheid misschien wel de beste instap.
Conclusie
Kimono Memories is een lichtgewicht tweespelersspel. Geen zware strategie, geen bluf, geen harde confrontatie, maar een elegante visuele puzzel met net genoeg tactische diepgang om boeiend te blijven.
Je bouwt stap voor stap aan je eigen fotoalbum, maakt kleine maar betekenisvolle keuzes en ziet iets ontstaan dat niet alleen punten oplevert, maar ook gewoon mooi is om naar te kijken.
Wie al bekend is met Hanamikoji of Geisha’s Road vindt hier een vertrouwde maar frisse aanvulling op de reeks. Wie er voor het eerst mee kennismaakt, heeft meteen een uitstekend startpunt in handen. En voor de eenzame avonden is er nog de solomodus tegen fotografe Fanny, die prima te spelen is.
Zoek je een spel vol confrontatie of diepe strategie, dan is dit misschien niet jouw spel. Maar wil je een elegante, visuele puzzel voor twee spelers, dan zit je hier goed.
