Speel je 30 Seconds al jaren, dan herken je dit moment vast wel. Je bent nog niet halverwege je omschrijving of iemand uit je team roept het antwoord al, omdat dat kaartje al zo vaak voorbij is gekomen. Of dat bij andere namen de jongere spelers je alleen nog kunnen aankijken alsof ze water zien branden. Met 30 Seconds Classic krijgt de stapel kaarten een flinke opfrisbeurt, met nieuwe namen als Goldband en Max Verstappen.
30 Seconds van Calie Esterhuyse is al jaren een van de bekendste partyspellen in Nederland en ging volgens 999 Games meer dan een miljoen keer over de toonbank. Deze vernieuwde uitgave heeft een nieuw uiterlijk en heel veel nieuwe namen, terwijl de spelregels vrijwel gelijk zijn gebleven. In deze review lees je wat er veranderd is, hoe een potje verloopt en wanneer je beter voor een van de andere edities kiest.
Een vertrouwd spel in een nieuw jasje
Het eerste wat je van 30 Seconds Classic ziet, is een knalblauwe doos met dikke gele letters en een logo van twee lachende kaartjes. Die twee kleuren komen overal terug. Op het spelbord slingert een route van START naar FINISH langs blauwe en gele vakken, elk met een icoontje zoals een molen, het Colosseum, het Vrijheidsbeeld of een schaatser. Die afbeeldingen zijn versiering en doen niets in het spel. Alleen de kleur van het vak waarop je pion staat telt, want die bepaalt welke kant van de kaart je omschrijft.
Een echt thema heeft 30 Seconds nooit gehad, want de kaarten zelf vormen het hart van het spel. Op de 240 kaarten staan 2400 namen met vijf namen per kant. De verschillende soorten namen zijn flink door elkaar gehusseld. Op één kaart vind je Koningsdag, Harry Potter, PlayStation, Bloemendaal en Jan Jaap van der Wal. Op de achterkant staan Max Verstappen, Schiermonnikoog, Lacoste, Goldband en Breaking Bad. Sport staat dus naast topografie en een kledingmerk naast een tv-serie. Daardoor heeft iedereen aan tafel wel ergens een onderwerp waar hij of zij wat van weet.
Die kaarten zijn ook waar de vernieuwing zit. Bij een spel dat je vaak speelt, raken sommige kaartjes beschadigd en verouderen andere namen gewoon. Een bekend persoon van vijftien jaar geleden zegt een tiener nu weinig meer (Rintje Ritsma of Heidi Montag anyone?). Met deze editie is de stapel weer bij de tijd, al zullen ook deze namen over een aantal jaren weer wat stoffig worden. Let wel op de Nederlandse inslag. Schiermonnikoog en Bloemendaal zullen Vlaamse spelers minder makkelijk raden dan Nederlandse spelers. Ook zijn niet alle namen vernieuwd, ik kwam bijvoorbeeld Jan Jaap van der Wal ook tegen in de oude editie.
Het materiaal is degelijk. Je krijgt vier gekleurde pionnen in de vorm van schijfjes, een witte dobbelsteen en een gele zandloper. De blauwe kaartenhouder heeft een kant met UIT en een kant met IN, zodat je nooit per ongeluk een kaart pakt die net gespeeld is.
Spelmateriaal
- 240 kaarten met 2400 namen
- 1 kaartenhouder
- 1 spelbord
- 1 zandloper
- 1 dobbelsteen
- 4 pionnen
- Spelregels
Opzet van het spel
- Leg het spelbord op tafel en zet de kaarten in de kaartenhouder.
- Verdeel de spelers in teams. Bij zes personen raden de spelregels twee teams van drie aan in plaats van drie teams van twee.
- Elk team kiest een pion en zet die op het startveld.
- Elk team spreekt af in welke volgorde de spelers omschrijven. Iedereen omschrijft even vaak en die volgorde blijft het hele spel gelijk.
- Spreek af hoe streng jullie de regels toepassen. Is “Mickey” bijvoorbeeld genoeg als het antwoord Mickey Mouse is?
- Bepaal welk team begint.
- Speel je met drie spelers, dan omschrijft één speler het hele spel voor de andere twee. Die speler heeft geen pion en kan niet winnen.
Hoe speel je 30 Seconds Classic?
Je team wint als jullie pion als eerste de finish bereikt. Hoe ver je in een beurt vooruitkomt, hangt af van het aantal namen dat je teamgenoten raden.
Je beurt begint met de dobbelsteen. Die toont twee keer een 0, twee keer een 1 en twee keer een 2. Dat getal trek je aan het einde van je beurt af van je score. Daarna pakt de speler die moet omschrijven een kaart aan de UIT-kant van de kaartenhouder, zonder ernaar te kijken. Pas als een speler van een ander team de zandloper omdraait en “START!” roept, mag je de kaart omdraaien. Je omschrijft de kant met dezelfde kleur als het vak waarop je pion staat. Omdat het startveld blauw is, begint elk team met de blauwe kant.
Hoe je de vijf namen omschrijft, bepaal je zelf. Zingen, neuriën en gebaren mogen allemaal. De naam zelf noemen mag niet, net als woorden die ervan zijn afgeleid. Rijmen, “het klinkt als”, verwijzen naar letters en wijzen zijn ook verboden. Nieuw is dat je een naam of een deel ervan niet letterlijk mag vertalen. In onze review van de vorige editie raadden we dat al als huisregel aan, omdat het tijdens het spelen voor felle discussies zorgde. Nu staat het gewoon in de regels. Je teamgenoten roepen ondertussen alles wat in ze opkomt en mogen daarbij wel letters noemen, wat handig is bij afkortingen.
Na dertig seconden roept het andere team “STOP”. Je telt de goed geraden namen en trekt het gegooide getal eraf. Zoveel vakjes zet je pion vooruit. Kom je op nul of lager uit, dan blijft je pion staan. Breek je tijdens het omschrijven een regel, dan stopt je beurt direct en gaat je pion een vak terug. Daarna stop je de kaart aan de IN-kant terug en is het volgende team aan de beurt. Vind je dat de dobbelsteen te veel geluk toevoegt, dan kun je die met de variant uit de spelregels weglaten. Je zet dan gewoon een vak vooruit per goed antwoord.
De volledige speluitleg is terug te lezen in de spelregels.
Je kennis bepaalt het tempo
30 Seconds Classic speel je vanaf drie spelers en een bovengrens staat niet op de doos. Omdat er vier pionnen in zitten, speel je met hooguit vier teams, maar hoe groot die teams worden, bepaal je zelf. In de praktijk werken teams van vier tot zes spelers het best. Maak je ze groter, dan merk je al snel dat een of twee spelers alle antwoorden roepen terwijl de rest voor spek en bonen meedoet. Met drie spelers kan het ook, al omschrijft één persoon dan het hele spel en speelt die eigenlijk niet mee.
Een potje met twee teams duurt ongeveer een halfuur. Met drie of vier teams ben je langer bezig, omdat je dan langer op je volgende beurt wacht. De doos geeft een minimumleeftijd van twaalf jaar aan en dat klopt, want veel namen vragen om een brede algemene kennis. De regels zelf zijn in een minuut uitgelegd. De meeste mensen kennen het principe bovendien al, waardoor je meteen kunt beginnen.
Veel te kiezen heb je daarna niet. Je bepaalt alleen in welke volgorde je de namen omschrijft. Vaak werkt het het best om een lastige naam snel over te slaan en eerst de makkelijke binnen te halen. De rest komt neer op kennis en snel schakelen. Weet je wie Jan Jaap van der Wal is, dan heb je in een paar seconden een omschrijving die je team herkent. Weet je het niet, dan tikt de zandloper ondertussen gewoon door.
Daarmee komen we bij het geluk, want dat speelt een flinke rol. De kaart die je trekt staat soms vol met onderwerpen die je goed kent en soms met vijf namen waar je niets mee kunt. De dobbelsteen haalt daar nog eens nul tot twee punten vanaf. Een sterke beurt met vier geraden namen levert met een 2 maar twee vakjes op.
Stilzitten doet in de tussentijd niemand. Je team roept door elkaar heen, terwijl het andere team de zandloper bewaakt en scherp oplet of je geen woord van de kaart laat vallen. Juist daar ontstaan de discussies. Of “Jaap Jan” goed is als het antwoord Jan Jaap van der Wal is, beslis je het best vooraf, want de spelregels laten die strengheid bewust aan jullie over.
Met 2400 namen kun je lang vooruit voordat je kaarten gaat herkennen. Speel je het spel heel vaak, dan gebeurt dat op den duur toch. Dat is precies waarom een nieuwe stapel kaarten welkom is. Je kunt ook gewoon kaarten uit andere edities erbij doen. Aan de kleur zie je dan wel dat het een afwijkende kaart is, maar zolang je niet weet wat erop staat, maakt dat weinig uit.
Voor wie is dit spel?
30 Seconds Classic is het meest geschikt voor groepen met een brede algemene kennis. Ken je de weg in sport, aardrijkskunde, merken, muziek en televisie, dan kom je hier het best tot je recht, omdat elke kaart van onderwerp naar onderwerp springt. Op een verjaardag of een spelavond met vrienden werkt dat prima, ook als niet iedereen elkaar goed kent. Doordat je samen moet raden, leer je elkaar op die manier juist snel kennen.
Is jouw kennis minder breed, dan raak je sneller gefrustreerd. Niets is zo vervelend als kaart na kaart onderwerpen trekken die je niet herkent. Voor die groepen heeft 999 Games inmiddels andere edities. Weet je veel van film, muziek en tv, dan is 30 Seconds Showbizz de betere keuze. In 30 Seconds Everyday Life omschrijf je alledaagse woorden in plaats van namen, wat beter werkt als je groep meer van gewone dingen weet dan van bekende namen. Voor jongere spelers is er 30 Seconds Junior, met woorden in plaats van namen en een dobbelsteen die alleen 0-en en 1-en heeft.
Let bij het maken van de teams op de verdeling van kennis. Zet je de spelers die het meest weten tegen elkaar, dan blijft het voor iedereen spannend en wint niet bij voorbaat het team met de quizkampioen. Het spel komt het best tot zijn recht met twee of drie teams van vier tot zes spelers.
Heb je de vorige doos al jaren in de kast staan en ken je de kaarten inmiddels uit je hoofd, dan is deze editie een goede reden om opnieuw te beginnen. Je oude kaarten hoef je niet weg te gooien, want je kunt ze gewoon toevoegen. Heb je meerdere edities in huis, dan kun je ook per team met een eigen stapel spelen. Trekken de kinderen kaarten uit 30 Seconds Junior en de volwassenen uit deze doos, dan kunnen ze prima samen aan hetzelfde spel meedoen.
Vergelijkbare spellen
Trivial Pursuit is de klassieker onder de kennisspellen. Je hebt er net zo goed een brede algemene kennis nodig, maar je beantwoordt zelf vragen uit vaste categorieën en er loopt ondertussen geen zandloper. Een potje duurt een stuk langer en het gaat er rustiger aan toe dan bij 30 Seconds.
Bezzerwizzer voegt daar een tactisch randje aan toe. Je bepaalt aan het begin met welke categorieën je de meeste punten wilt verdienen en je kunt de vraag van een ander team inpikken als je denkt dat je het antwoord weet. Zo speel je in op je eigen sterke punten, terwijl je bij 30 Seconds het moet doen met wat er op het kaartje staat.
Gaat jouw groep vooral los op muziek, dan is Hitster een goed alternatief. Via een app hoor je een nummer dat je op de juiste plek in je tijdlijn legt. Daar win je evengoed met kennis van popcultuur, maar je hoeft niets te omschrijven.
Conclusie
30 Seconds Classic laat de regels van het origineel nagenoeg ongemoeid en dat is maar goed ook. Het spel ligt in een paar minuten op tafel en is in een minuut uitgelegd. De zandloper zorgt nog steeds voor gehaaste omschrijvingen en veel hilariteit. De grootste winst zit in de kaarten. Verouderde namen hebben plaatsgemaakt voor nieuwe en de mix van sport, aardrijkskunde, merken en televisie dwingt je om overal iets van te weten. Dat is meteen ook de keerzijde, want met een beperkte algemene kennis trek je vaak een kaart vol onbekende namen. Maak teams van vier tot zes spelers en verdeel de beste spelers eerlijk, dan heb je een partyspel dat op elke verjaardag het goed doet.
Toegankelijkheid: ★★★★★
Bijna iedereen kent het principe al en de regels passen op twee kantjes.
Tactiek: ★☆☆☆☆
Behalve de volgorde van de namen valt er weinig te kiezen.
Geluk: ★★★☆☆
Welke kaart je trekt en wat je gooit, kost of levert je flink wat vakjes op.
Interactie: ★★★★☆
Je team raadt mee en de tegenstanders letten scherp op de tijd en op elk woord.
BRDGMZ ontving van de uitgever een recensie-exemplaar van 30 Seconds Classic. Dit heeft geen invloed op ons oordeel. Lees er meer over in ons reviewbeleid.
